35 . - الحسيب وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً ! * 1 حسيب را دو معنى است : يكى كافى ، كفايت‌كنندهء / b 117 / كارهاى بندگان و ضعيفان ؛ و ديگر محاسب . و محاسب ، حساب‌كننده بود . بر وجه اوّل فعيل به معنى مفعل است 2 . چون بديع به معنى مبدع . و بر وجه دوم به معنى مفاعل . چون نديم به معنى منادم و امثال اين . به حقيقت بدان كه آنكه مردان 3 كار فقر اختيار كردند از خوف حساب كه فردا بود ، تا گفتند : طوبى للفقير فى الدّنيا و الآخرة امّا فى الدّنيا لا مئونة عليه و لا خراج ، و امّا فى الآخرة لا عتاب معه و لا حساب . خنك مر درويشان را در دنيا و آخرت ، در دنياشان مئونت و خراج نه ، و در آخرتشان حساب و بازخواست نه ؛ بلكه لذّت اعتذار چنان كه در آن خبر مىآيد : يؤتى بالرّجل يوم القيامة فيقول اللّه عبدى انّما لم أزو عنك الدّنيا لهو انك علىّ انّما زويت عنك لصلاحك و صلاح دينك و دنياك او كلام هذا معناه . آورده‌اند كه ابن عطا غنا را بر فقر تفضيل كردى ، و جنيد فقر را بر غنا ؛ روزى ميان ايشان مناظره رفت ، حجّت آورد جنيد اين حديث را كه 4 رسول مىگويد : يدخل فقراء امّتى الجنّة قبل اغنيائهم به نصف يوم و ذلك خمس مائة عام . گفت : كسى كه در بهشت رود فاضل‌تر از آنكه پانصد سال در شمار بماند . ابن عطا گفت : لا بل كه اين فاضل‌تر كه در شمار بماند از بهر آنكه آن كس كه در بهشت است در لذّت نعمت است و آنكه در شمار است در